ორსაძინებლიანი ბინა ვაკეში, ახალი გაყვანილობით

68 მ² 1974 წლის კორპუსში. თვალსაჩინო სამუშაო სამ კვირაში დასრულდა, გაყვანილობა — ხუთში.

68 მ²-იანი ბინა ჭავჭავაძის გამზირთან, საბჭოთა კორპუსში — ოცდაათს გადაცილებულმა წყვილმა შეიძინა ოჯახისგან, რომელიც მშენებლობის დღიდან ცხოვრობდა აქ. თითქმის ყველაფერი ორიგინალი იყო, გაყვანილობის ჩათვლით. ფული სწორედ აქ დაიხარჯა.

ბინაში ალუმინის სადენები იყო, 16 ამპერზე გათვლილი — კორპუსისთვის, სადაც ყველაზე მძიმე ტექნიკა მაცივარი იყო. ახალ მეპატრონეებს ინდუქციური ქურა, სარეცხი-საშრობი მანქანა და ყოველ ოთახში კონდიციონერი უნდოდათ. ამ სამუშაოს არ არსებობდა ვერსია, რომელიც კედლებიდან ყველა კაბელის ამოღებით და ახალ განაწილების ფარზე სპილენძის გაყვანით არ დაიწყებოდა — თერთმეტი კვირიდან ხუთი ამას დასჭირდა. ამას პირდაპირ ვამბობთ, რადგან ასეთ ბინაზე კლიენტის მიერ მიღებული პირველი ფასი ჩვენსას თითქმის ყოველთვის იაფია, და მიზეზი თითქმის ყოველთვის ის არის, რომ ალუმინს კედელში ტოვებს.

რაც არ შევცვალეთ — იატაკი. ლინოლეუმის სამი ფენის ქვეშ მუხის პარკეტი აღმოჩნდა, კარგ მდგომარეობაში, გადარეცხილი მხოლოდ იმ ორ ადგილას, სადაც რადიატორი ჟონავდა. ცეხვა, მეორადი პარტიიდან ჩასწორება და მყარი ცვილის ზეთის სამი ფენა ახალი ინჟინერული დაფის დაახლოებით მეხუთედი დაჯდა — და სწორედ ეს არის, რასაც სტუმრები ამჩნევენ. 3.1 მ სიმაღლის ჭერი ისე დარჩა, ორიგინალი კარნიზი კი აღვადგინეთ და არ დავფარეთ.

ერთადერთი ოთახი, რომელიც აგურამდე გავხსენით, სამზარეულო იყო. ფანჯარა ოთხმოცდაათიან წლებში პატარა ღიობამდე ამოეშენებინათ; საწყის სიმაღლეზე დავაბრუნეთ — ამ კორპუსში ეს დასაშვებია, რადგან ქვედა ნაწილი მზიდი არ არის, და ეს ინჟინერთან შევათანხმეთ სამუშაოს დაწყებამდე.

₾54,000 დღგ-ს ჩათვლით, თერთმეტი კვირა, საწყისი ხარჯთაღრიცხვიდან გადახვევის გარეშე. ამის თქმა ნაწილობრივ იღბალია — მაგრამ ასე ხდება მაშინ, როცა მოულოდნელობები გამოკვლევის დროს აღმოჩნდება და არა ავანსის გადახდის შემდეგ.